Wywiady
Wywiad z fotografką – Michelle Twohig
Imię i nazwisko
Michelle Twohig
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.daywithmyhorse.com
Oprócz galerii na Day With My Horse publikuję zdjęcia mojej muzy, Dodgera, na blogu o tym, jak w średnim wieku po raz pierwszy zostałam właścicielką konia: www.midlifehorses.com
Obserwuj Michelle na Twitterze: @DayWithMyHorse
Gdzie mieszkam
North Bend, WA (niedaleko Seattle)
Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia i skąd pochodzisz?
Całe dorosłe życie mieszkam w okolicach Seattle. Po krótkim epizodzie w korporacji jako graficzka w 1982 roku założyłam własne studio projektowania graficznego.
Dużą częścią pracy grafika jest kierowanie sesjami zdjęciowymi i edycja zdjęć do projektów – u mnie zaczęło się od druku (broszury, czasopisma, reklama), a z czasem przeszło głównie na strony internetowe.

Od samego początku dobrze czułam się w fotografii od strony projektowej i kompozycyjnej i choć zawsze lubiłam robić zdjęcia, koszty i element niewiadomej nieodłącznie związany z kliszą powstrzymywały mnie przed wyborem tej drogi zawodowo. Ale kiedy dobre aparaty cyfrowe stały się przystępne cenowo i można było od razu zobaczyć efekt, przepadłam.
W świat fotografii koni weszłam w 2006 roku, kiedy uratowałam dwuletniego wałacha rasy Paint, któremu dałam na imię Dodger (na cześć Artful Dodgera). Szybko stał się moją muzą, przez co regularnie pojawiałam się w stajni z aparatem. Inni zaczęli mnie pytać, czy zrobię zdjęcia ich koniom. I tak to się potoczyło.

Wolę zdjęcia spontaniczne, reportażowe, od ustawianych czy pozowanych ujęć, dlatego szukam i uchwytuję historię, która rozgrywa się między człowiekiem a jego koniem, kiedy są razem w zwyczajny dzień.
Doświadczenie graficzki i specjalistki od komunikacji marketingowej pomaga mi edytować, łączyć i układać zdjęcia w książce albo nadawać im dynamiczne efekty w pokazie slajdów na DVD tak, by opowiadały porywającą historię. Moim kolejnym przedsięwzięciem będą filmy „fusion”, łączące zdjęcia i wideo.
Choć moja firma rośnie i się zmienia, moją główną misją niezmiennie będzie zachęcanie do bliskich, czułych więzi ludzi z końmi i wspieranie ich. Największą radość sprawia mi patrzenie, jak klienci oglądają gotowe prace i na nowo przeżywają te chwile bliskości. Nie ma nic lepszego!

Kiedy zrobiłaś swoje pierwsze zdjęcie?
Aparatem otworkowym, który zrobiłam w ósmej klasie na projekt z przyrody. Wszystkie inne aparaty były wtedy zbyt skomplikowane i zbyt drogie dla dziecka.
Jakiego aparatu używasz?
Canona z obiektywem f2.8 70-200mm IS
Gdybyś mogła wybrać dowolny aparat (bez względu na cenę), jaki by to był?
Szczerze mówiąc, nie wiem. Przyglądam się teraz kilku różnym modelom, a jeden z nich to ani Canon, ani Nikon!

Kto ma na ciebie największy wpływ?
Art Wolfe i William Thompson
Co sprawiło, że zaczęłaś fotografować konie?
Dodger
Twoja ulubiona rasa koni?
Za dużo, żeby wymienić, ale najszybciej odwracam głowę za końmi rasy Gypsy Vanner i fryzami.

Masz wyjątkowe podejście do fotografii koni – możesz nam o nim trochę opowiedzieć?
To przeciwieństwo zdjęć sprzedażowych ogierów i ujęć pokazujących pokrój… Chcę całkowitej spontaniczności.
Chcę oddać energię i osobowość konia bardziej niż łuk jego szyi, nachylenie łopatki czy kąt stawów skokowych.
Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Tak. Dodger… patrz wyżej.

Gdzie czułaś największą inspirację, ale nie miałaś aparatu?
Urodziłam się z ciężkim przypadkiem syndromu błyszczących przedmiotów, więc bez końca coś mnie rozprasza i inspiruje… zwłaszcza przyroda. A jednak często nie mam przy sobie aparatu.
Po prostu nie starczyłoby czasu ani miejsca na dysku, żeby obrobić i przechowywać wszystkie zdjęcia, które bym zrobiła, gdybym fotografowała wszystko, co mnie inspiruje.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i fotografię w ogóle?
Internet i każdy postęp w narzędziach cyfrowych pozwalają każdemu spróbować swoich sił – i to jest fantastyczne! Ale sukces w sztuce i fotografii nie różni się bardzo od sukcesu w szkoleniu koni. W obu przypadkach decyduje o nim człowiek, który posługuje się narzędziami, a nie same narzędzia.
Najlepsi trenerzy i najlepsi fotografowie potrafią dostrzegać drobiazgi, szybko reagują z odpowiednim wyczuciem i w odpowiednim momencie, są konsekwentni i wiedzą, jak przekazać to, co ważne.

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Sprawił, że produkcja jest znacznie szybsza i łatwiejsza, i świetnie się sprawdza przy budowaniu niszowych rynków.
Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
Nie mogłam się zdecydować, więc dołączam osiem ulubionych, które z różnych powodów wywołują uśmiech na mojej twarzy. Ty wybierz! 😉
Co jeszcze cię pasjonuje?
Ogólnie pasjonuje mnie budzenie świadomości i docenianie naszej więzi z całą przyrodą, ale najbardziej fascynuje mnie to, czego dowiedziałam się o tym, jak więź człowieka z koniem może uzdrawiać ludzkiego ducha.

Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Michelle za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z fotografiami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi zdjęciami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa koni, którego prace chcesz u nas zobaczyć? Dopisz swoje imię i adres strony w komentarzach poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał