Konie w sztuce
Konie siwe w sztuce, część 2

W zeszłym tygodniu pokazałam część 1 siwych koni w sztuce, a dziś czas na część drugą. Siwych koni znalazłam w świecie sztuki więcej niż koni jakiejkolwiek innej maści, co samo w sobie jest dość ciekawe.
Przystojne zwierzęta
Gen siwienia może nosić niemal każda rasa, więc tę maść mają konie bardzo różnych typów. Prawie wszystkie konie na tych obrazach to starsze siwki – są w większości białe, z jabłkami i ciemniejszymi nogami, grzywą i ogonem. Przedstawia się je też jako silne, solidne i sprawne zwierzęta – najwyraźniej symbol bogactwa i splendoru.

Nicolò dell’Abate – Upadek świętego Pawła

Wouterus Verschuur – Siodłanie koni

Gilbert Stuart – Jerzy Waszyngton na Dorchester Heights

Gongjae Yunduseou – Siedziba białego konia

William Hamilton – Wilki schodzące z Alp

Émile Jean Horace Vernet – Mazepa

Franz Pforr – Rudolf Habsburg i kapłan

Thomas Gainsborough – Lord Ligonier

Kanō Masanobu – Portret Ashikagi Yoshihisy
Kocham tę maść
Spośród wszystkich zebranych przeze mnie maści to siwki zdają się mieć najbardziej królewską i szlachetną postawę. Często przedstawia się je jako wierzchowce władców albo osób wysokiej rangi i prestiżu… jest coś w tych jabłkach! Jeśli siwa maść nie jest w twoim guście, w sztuce znajdziesz mnóstwo innych maści koni: białe (cz. 2) | kare (cz. 2) | kasztanowate | srokate | izabelowate | tarantowate | gniade (cz. 2) | siwe.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał