
Polski koń sportowy (po angielsku Polish Sport Horse) jest hodowany w podobnych celach jak konie wielu innych europejskich rejestrów koni sportowych i półkrwi. Zamiast na czystości linii krwi hodowla i wpis do księgi opierają się na temperamencie, uzdolnieniach sportowych i wynikach.
Pochodzenie
Rasę stworzono, by zaspokoić rosnące zapotrzebowanie na sprawne konie do dyscyplin jeździeckich, w tym do popularnych w kraju sportów z saniami. Hodowla ruszyła w okresie powojennym; podstawą rasy były krzyżówki głównie klaczy wielkopolskich i małopolskich z ogierami związanymi ze Światową Federacją Hodowli Koni Sportowych (WBFSH). Księgę stadną założono w 1977 roku, a selektywną hodowlę prowadzi kilka stadnin.
Ponieważ wykorzystuje się różne linie krwi, a sama „rasa” bywa zbiorem mieszańców, celem hodowli jest uzyskanie typu, który pozwoli ją kontynuować bez importu nowej krwi. W księdze stadnej polskiego konia sportowego wyróżnia się trzy działy.
Typ skokowy
Cechuje go umięśniony zad, duży kaliber, suche nogi i mocny grzbiet, a średnia wysokość wzrasta do 16.1-17.2 hands.
Typ ujeżdżeniowy
Większy nacisk kładzie się na ogólną harmonię budowy, chętny do współpracy charakter i dobry ruch.
Typ WKKW
To średniej wielkości, ale solidny typ, hodowany pod kątem siły fizycznej, odwagi i inteligencji.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.3-16.3 hands
Budowa
Choć spotyka się różne typy budowy, łączą je pewne podobieństwa
Głowa o prostym profilu
Tułów mocny i harmonijnie zbudowany
Tradycyjne maści
Maści jednolite
Temperament
Zależy od typu, ale rejestry koni sportowych zwykle nie zachęcają do wpisywania koni trudnych lub agresywnych.
Użytkowanie
Sport
Ujeżdżenie
Skoki przez przeszkody
WKKW
Przydatne linki
Polskie programy ochrony różnorodności genetycznej
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał