
Kuc piti, zwany też kucem z płaskowyżu Ibarka, wziął nazwę od ludu Piti-Abisi z Nigerii, wśród którego żyje. W języku piti koń to „ibarka” i te niewielkie konie bywają też tak nazywane.
Pochodzenie
Uważa się, że ta rasa żyła w północnej Nigerii, zanim trafiły tam większe konie berberyjskie. Być może była to dzika rasa, która przetrwała na ubogiej roślinności swojego płaskowyżu, sprzyjającej mniejszym i wytrzymalszym zwierzętom. Kuce piti wyraźnie różnią się od ras ludu Hausa, żyjących na żyźniejszych pastwiskach sawanny.
Abisi nie są hodowcami koni i – jak w dużej części Nigerii – najbardziej cenią ogiery. Do tego stopnia, że nie trzymają klaczy: zwierzęta zdobywają, chwytając dzikie konie, albo pozyskują w drodze wymiany. Dawniej wymieniali konie na jeńców wojennych i płacili nimi daninę emiratowi.
Zanikająca kultura konia
Ze względu na dawną kulturę konia Abisi nie wykorzystują swoich zwierząt do pracy – konie służą im głównie do polowań. Są też bardzo zadbane, pod czujnym okiem kobiety, która w domu odpowiada za opiekę nad końmi.
Dobór naturalny w działaniu
Te wytrzymałe, niewielkie zwierzęta są o tyle ciekawe, że wykształciły odporność na śpiączkę, którą często przenosi mucha tse-tse. Z biegiem lat zwierzęta podatne na tę chorobę wymierały, a rozmnażały się tylko te odporne.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 12-13 hands
Budowa
Mocne, twarde kopyta
Tradycyjne maści
Wszystkie maści
Temperament
Silny i zrównoważony
Użytkowanie
Transport
Polowania
Walka
Zdjęcie u góry: Africa Through a Lens, na licencji OGL v1.0
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał